محیط مناسب تمرین را پیدا کنید:
آیا سگ شما قابل فراخوانی نیست؟ در این صورت، نباید او را خارج از چهاردیواری خود یا منطقه حفاظ شده رها کنی. خطر فرار سگ یا پریدن به خیابان بسیار بزرگ است. همچنین ممکن است برای سگ‌های دیگر خطرناک باشد یا حتی خود در معرض خطر قرار بگیرد. بنابراین، بهتر است که در محیطی کم‌تحرک تر تمرین کنید تا حواس سگ شما پرت نشود. یک لیش طنابی آموزشی برای تمرین مناسب است. از لیش و قلاده کتفی استفاده کنید، چون امکان آسیب رسیدن قلاده گردنی به سگ زیاد است.
مرحله ۱: سگ را به بازگشتن ترغیب کنید
هنگامی که تصمیم به استفاده از هرکدام از دستورها گرفته‌اید، می‌توانید با تمرین شروع کنید. سگ را با طناب با فاصله بیشتری از خود دور نگه دارید. سپس با دستور و صدا زدن نام او، او را به سمت خود فرابخوانید. هرگز فقط با صدا زدن نام او، او نخوایید که به سمت شما بیاید. بدون دستور مربوطه، سگ فقط می‌تواند حدس بزند که آیا باید به سمت شما بیاید، بنشیند یا کار دیگری انجام دهد. برخی از سگ‌ها ممکن است به سمت شما بیان، برخی دیگر ممکن است بخواهند همچنان بازی کنند یا دور و اطراف را بررسی کنند. اگر سگ به طور خودجوش نمی‌آید، می‌توانید او را با کشیدن آرام طناب توجه کنید. هرگاه به سمت شما بیاید، به او پاداش دهید و تحسین کنید.
توجه: سعی کنید دستور را تنها یکبار بگویید. سگ شما باید هنگام دستور اول به سمت شما بیاید، نه در دستور دهم. با استفاده از طناب، می‌توانید او را بدون استفاده از دستور خود راهنمایی کنید. به یاد داشته باشید که از قلاده کتفی بجای قلاده گردنی استفاده کنید. با کشیدن از قلاده، مستقیماً بر روی استخوان گردن یا بدتر از آن، بر روی گلوی سگ اثر می‌گذارید که برای سگ شما بسیار ناخوشایند و حتی خطرناک می‌شود.
این تمرین را چند بار تکرار کنید، اما به گونه‌ای که سگ شما ناامید یا خسته نشود. هر تمرین باید مثبت باشد، یعنی تا زمانی که سگ هنوز انگیزه دارد و به حتما با یک پاداش پایان یابد.
مرحله ۲: افزایش فاصله
هنگامی که سگ شما با خوشحالی به سمت شما باز می‌گردد، می‌توانید لیش را شل کنید که فضا واسه جنب و جوش داشته باشه. حالا دوباره تکرارهای تمرین انجام دهید. سگ شما هنوز هم باید با دستور به سمت شما بیاید تا پاداش خود را بگیرد. اگر تمرین به خوبی پیش می‌رود، می‌توانید شروع به کاهش مقدار خوراکی کنید.
مرحله ۳: در یک محیط غریب تمرین کنید
تا کنون با سگ چهارپای خود در مکانی آرام تمرین کرده‌اید. هنگامی که فراخوانی در اینجا خوب عمل می‌کند، زمان آرام آرام است که به یک محیط پر جنب و جوش منتقل شوید. این انتقال نباید خیلی ناگهانی باشد. بنابراین، امروز در پارک تمرین نکنید و فردا در یک جشنواره عمومی، بلکه یک مکان میانی را انتخاب کنید. در این انتخاب، شخصیت سگ خود را در نظر بگیرید. آیا او می‌تواند به خوبی تمرکز کند یا او راحت حواس‌پرت می‌شود؟ آیا از خیابان‌های پر تردد می‌ترسد؟ مکان تمرین برای سگ باید آرام باشد. کمی حواس‌پرتی ممکن است مطلوب باشد، اما شما باید همچنان بتوانید سگ را به طور قابل اعتماد فراخوانی کنید تا شما هر دو موفقیتی را برای خود ثبت کنید.
مرحله ۴: بدون طناب تمرین کنید
فراخوانی با طناب هم اکنون موفق است؟ پس زمان آن رسیده تا این اشیاء ناخوشایند را از بین ببرید! البته نه اگر اکنون الزامات اتصال وجود داشته باشد یا اگر سگ شما دارای غریزه شکار قوی باشد و شما در میان جنگل باشید. برخی نژادهای سگ به طور طبیعی به اثرات حرکتی حساس هستند، از جمله دوچرخه‌سوارها یا دونده‌ها.
گاهی اوقات سگ‌ها به این اثرات به شدت واکنش نشان می‌دهند زیرا به نظر می‌آید که پیاده‌روی با انسان برای آنها خیلی کسل‌کننده است. در این مورد شما باید توجه سگ را بازیابی کنید. به عنوان مثال، می‌توانید سعی کنید او را با بازی‌های جستجو یا یک اسباب بازی جدید حواس‌پرت کنید.
مرحله ۵: سگ را به هنگام حواس‌پرتی فراخوانی کنید
سگ را به هنگام حواس‌پرتی فراخوانی کنید سگ شما به درخواست به شما باز می‌گردد و حتی بدون طناب به تنهایی به سر می‌برد؟ حالا وقت آن رسیده تا بفهمید که آیا این همچنان کار می‌کند یا خیر، زمانی که افراد و به ویژه سگ‌های دیگر در اطراف شما هستند. اینکه آیا در پارک پر جنب و جوش، در محل تمرین سگ یا حتی در دوره گشت روزانه تمرین می‌کنید، کاملاً بی‌اهمیت است. در مورد سگ‌های جوان یا کاملاً مستقل، ممکن است یک مدت زمان برای رسیدن به فراخوانی کامل طول بکشد. مهم است که به طور منظم تمرین کنید.
